BASIC DESIGN EDUCATION PARAMETERS IN TURKEY

Çiğdem ÇETİNKAYA
1.483 528

Öz


Tasarım, varolan problemin getirdiği sınırlılıklar içinde ve belirli hedefler doğrultusunda, zihinde oluşturulan birtakım resimlerin somut ve özgün birer ürüne dönüşme sürecindeki denemelerdir. Bu keşif ve deneylerin başarılı bir sonuca varabilmesi için tasarımcının önceki deneyimlerinden ve bilgisinden yararlanması gerekmektedir. Bunun ilk şartı ise, tasarımcının tasarım eğitimi veren kurumlarda- üniversitelerin ilgili bölümlerinde- görsel ve işlevsel estetik, teknik yeterlilik, ergonomi, üretim vb. konularda o günün gerekliliklerini karşılayabilecek ölçüde yetişmesidir. Eğitimini tamamlayan öğrenci, eğitimi sırasında edindiği bilgiler ile birlikte profesyonel hayatında tasarımlarını ahlaki ve etik kurallara uygun bir biçimde hayata geçirecektir. Kendi iç dünyasını, farklı bağlamlarda biçimlere dönüştürecektir. Ayrıca; tasarım eğitimi, bireylerin gelişmekte olan dünyada düşünmesi, tanımlaması, ilişkilendirmeler yapabilmesi, bilgi ve becerilerini kullanıp uygulayabilmesi, değişmekte olan bir ortamda çalışabilmesi açısından zorunludur. Tasarım eğitiminin ilk basamağı olan temel tasarım eğitimi, tasarım eğitiminin kalitesini belirleme noktasında önemli görülmektedir. Bu çalışma kapsamında öncelikle, tasarım kavramı ve süreci tanımlanacaktır. Ardından, tasarım eğitiminin ilk yılında öğrencilere verilen “temel tasarım eğitimi”; amacı, süreç içinde eğitimin veriliş biçimindeki değişimler ve iletişimin bu eğitimdeki rolü başlıklarıyla ayrıntılı olarak incelenecektir. Temel tasarım eğitiminin kalitesinin arttırılması için yapılabilecekler arasında kavramın rolü, kavramsal öğretide kullanılabilecek metotlar, varolan yöntemlerle birlikte değerlendirilerek tartışmaya sunulacaktır. Temel tasarım eğitimiyle entegre edilecek kavramsal öğretinin tasarım eğitimine katkı ve etkileri sorgulanacaktır.

Anahtar Sözcükler: Tasarım, Eğitim, Temel Tasarım, Kavram, Öğrenme Yöntemleri, Bauhaus.

BASIC DESIGN EDUCATION PARAMETERS IN TURKEY

Abstract: Design can be described as the efforts during the process of transforming some images created in the mind into real and original products within certain restrictions brought by the existent problem and the scope of certain criteria. In order for these expeditions and experiments to result in success the designer has to take advantage of his previous experience and knowledge. To achieve this, designer has to be qualified in universities about visual and functional aesthetic, technical proficiency, ergonomic, production. Graduates will actualize their designs regarding ethic and moral attitudes with their knowledge. They will convert their inner worlds into forms in different contexts. Design education is obligatory for individuals to think, make definitions and connections, put their knowledge and skills into use in a developing world and to work in an ever changing environment. First step of design education, basic design course, is considered significant concerning the definition of quality in design education. In the scope of this study, design and its process are defined, and basic design education is studied with the topics of the aim, changes of its education throughout the process and the role of communication. To improve quality; role of concept, methods of conceptual learning is discussed together with current methods. The contributions of conceptual learning to basic design are questioned.

Keywords: Design, Education, Basic Design, Concept, Learning, Methods, Bauhaus.


Tam metin:

PDF


DOI: http://dx.doi.org/10.20304/husbd.29904

Referanslar


Akşehirli, S. (2007). “Çağdaş Metafor Teorisi”. Ege Edebiyat. Date of Access: 30th of August 2014, www.ege-edebiyat.org/docs/257.doc.

Alexander, M. (1972). Designing The Interior Environments. New York:

Harcourt Brace Jovanovich. Arıdağ, L. ve Uraz, T. (2006). Tasarım Diyaloğunda İmgeler ve Simgeler.

İstanbul Teknik Üniversitesi Dergisi, 5(1), 57- 68. Balkan, E. (2005). Mimari Tasarımda Konsept. İstanbul: Bahçeşehir

Üniversitesi Yayınları. Çetinkaya, Ç. (2010). Tasarım ve Kavram İlişkisinin İç Mimarlık Temel Tasarım

Eğitimi Kapsamındaki Yeri: Farklı İki Üniversite Örneği Üzerinden Temel Tasarım Eğitimi Üzerine Bir Araştırma. (Yayınlanmış Yüksek Lisans Tezi). Ankara: Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Denel, B. (1979). A Method for Basic Design. Ankara: METU Mimarlık Fakültesi Yayınevi.

Engelmann, S. (1969). Conceptual Learning. California: Dimensions Publishing Co.

Gökaydın, N. (2002). Temel Sanat Eğitimi. İstanbul: MEB.

Güngör, H. (1972). Temel Tasar. İstanbul: Çeltüt Yayınevi.

Hacıhasanoğlu, O., Hacıhasanoğlu, I. ve Emer, Ö. (2003). Tasarım

Stüdyosundaki Amaçlar. Ege Mimarlık, 3(47), 29-31. Kavaklı, M. and Gero, J.S. (n. d.). “Strategic Knowledge Differences between an Expert and a Novice Designer”. Pre-Proceedings of Human Behavior in Design. Date of Access: November 13th 2013, http://citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.112.5705&rep=rep1& type=pdf.

Ketizmen, G. (2002). Mimari Tasarım Stüdyosunun Biçimlenmesinde Yöntemsel ve Mekânsal Etkilerin İncelenmesi: Anadolu Üniversitesi Mimarlık Bölümü

Mimarlık Stüdyosu Örneği. (Yayınlanmış Yüksek Lisans Tezi). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü. Kurt, S. (2009). An Analytic Study on the Traditional Studio Environment and the Use of the Constructivist Studios in the Architectural Design

Education. [Geleneksel Stüdyo Çevresi Üzerine Analitik Bir Çalışma ve Mimari Tasarım Eğitiminde Konstrüktivist Stüdyonun Kullanımı]. Procedia- Social and Behavioral Sciences, 1, 401-408. Lackoff, G. and Johnson, M. (1980). The Metaphorical Structure of the Human

Conceptual System.[İnsan Kavramsal Sisteminin Metaforik Cognitive Science, 4, 195-208. Liu, Y. T. (2006). New tectonics: a preliminary framework involving classis and digital thinking. R Oxman (Ed.). [A Special Issue on Digital Design]. Design Studies, 27 (3), 267-307.

Oxman, R. (2003).Think-Maps: Teaching Design Thinking in Design Education

[Düşünce Haritaları: Tasarım Eğitiminde Tasarımsal Düşünmeyi Öğretmek]. Design Studies, 25 (1), 63-91. Oxman, R. (2008). Digital architecture as a challenge for design pedagogy: theory, knowledge, models and medium. [Tasarım Eğitimbilimi İçin Bir

Başkaldırış Dijital Mimari: Teori, Bilgi, Model Ve Ortam]. Design Studies, 29 (2), 99-120. Özalp, H. (2006). Uluslararası Entegresyon ve Akreditasyon Programları

Kapsamında Dünya’da ve Türkiye’de İç Mimarlık Eğitimi. (Sanatta Yeterlik Tezi). Ankara: Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Potur Ayyıldız, A. (2007). Mimarlık Eğitimi Başlangıcında Bireyin İlgi

Yetenek- Yaratıcılık Düzeyi İle Tasarım Performansı Arasındaki İlişkiler. (Yayınlanmış Doktora Tezi). İstanbul: Yıldız Teknik Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü. Saad, M. N. S. (2006). Digital Architecture Theoretical Study Of Digital Design

Modelling. (Master Thesis). Egypt: Alexandria University Architecture Engineering. Sayın, T. (2007). Mimari Tasarım Anlayışına Bütüncül/ Metaforik Bir Yaklaşım.

(Yayınlanmış Doktora Tezi). İstanbul: Mimar Sinan Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü. Schön, D. and Wiggins, G. (1992). Kinds of Seeing and Their Functions in

Designing. [Görme Biçimleri ve Tasarımdaki Fonksiyonları]. Design Studies, 13(2), 135-156. Seylan, A. (2005). Temel Tasarım. Ankara: M-Kitap.

Tepecik, A. Aypek Arslan A. ve Eyiol P. (2005). Sanayileşmede Sanatın Yeri ve Önemi [Bildiri]. Atatürk Üniversitesi Sanatta Anadolu Aydınlanması Ulusal

Sanat Sempozyumu Bildirileri, (02-05 June 2005). (pp.V41-47). Ankara: Kariyer Matbaacılık.

Tunalı, İ. (2004). Tasarım Felsefesine Giriş. İstanbul: YEM Yayınevi.

Ürük Birkan, F. (2008). Tasarım Yönetimi ve Tasarımdaki Yeri. (Yayınlanmış Sanatta Yeterlik Tezi). İstanbul: Mimar Sinan Güzel Sanatlar Fakültesi Fen Bilimleri Enstitüsü.




Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 License.